بحث درباره «عرفان حافظ» که ما عنوان کرده ایم مفهومش این است که ما حتما حافظ را یک مرد عارف فرض کرده ایم، آنگاه در چگونگی عرفان حافظ بحث می کنیم که عرفان عملی حافظ در چه حد و مرتبه است و عرفان نظری حافظ چگونه است. ولی در عصر ما یک مطلب جدیدی به وجود آمده و خود ما ایرانیها این را به وجود آورده ایم و آن این است که اصلا آیا حافظ واقعا عارف بوده یا عارف نبوده؟ این اول حرف است برای ایرانیهای امروز. شما اگر اکثر قریب به اتفاق مقالاتی که امروز در جراید، مجلات، روزنامه های یومیه و غیر یومیه درباره حافظ می نویسند و حتی کتابهایی که اخیرا درباره حافظ نوشته اند بخوانید و اینها را مقیاس شناسایی حافظ قرار بدهید می بینید حافظ به هر چیزی شبیه است جز یک عارف...

منبع: www.tahoorkotob.com

ادامه ي مطلب ...

آيا موسيقي و اشعار عرفاني مي‌تواند ما را به خدا نزديك كند؟

انسان يك بخش بينش و علم دارد و يك بخش گرايش. از نظر بينش و علم، امكان دارد بسياري از افراد ترقي كنند؛ يعني اين استعداد در ما هست كه مي‌توانيم خوب و بد را بفهميم. اين استعداد با درس و بحث بيشتر شكوفا مي‌شود كه اين به بينش و دانش ما مربوط است. ما در فهميدن بد و خوب، در يك مرز مشترك هستيم؛ يعني هم بدها را به خوبي تشخيص مي‌دهيم و هم خوب‌ها را. اما در حوزه گرايش اين طور نيست كه ما در برابر بد و خوب گرايش يكسان داشته باشيم؛ يعني در درون ما گرايش به بد و خوب يكسان نيست. پس بينش ما به بد و خوب يكسان است؛ اما گرايش ما اينگونه نيست؛ براي مثال ما غذاي خوب و بد و سودمند و زيانبار را يكسان تشخيص مي‌دهيم. تشخيص ما درباره هر دو نوع غذا يكسان است؛ اما گرايش دستگاه گوارشي به هر دو نوع غذا يكسان نيست. دستگاه گوارش، غذاي خوب را به راحتي هضم و جذب مي‌كند و غذاي مسموم را تحمل نكرده، با تهوع پس مي‌زند؛ مگر آنكه با بدآموزي و تربيت غيرصحيح كسي خود را به غذاهاي بد معتاد كند.

منبع: www.maarefmags.com

بر اساس نوشته ی آیت الله جوادی آملی

ادامه ي مطلب ...

شمس الدين محمد پسر علي پسر ملک داد تبريزي از عارفان مشهور قرن هفتم هجري است، که مولانا جلال الدين بلخي مجذوب او شده و بيشتر غزليات خود را بنام وي سروده است. از جزئيات احوالش اطلاعي در دست نيست؛ همين قدر پيداست که از پيشوايان بزرگ تصوف در عصر خود در آذربايجان و آسياي صغير و از خلفاي رکن الدين سجاسي و پيرو طريقه ضياءالدين ابوالنجيب سهروردي بوده است.  برخي ديگر وي را مريد شيخ ابوبکر سلمه باف تبريزي و بعضي مريد باباکمال خجندي دانسته اند. در هر حال سفر بسيار کرده و هميشه نمد سياه مي پوشيده و همه جا در کاروانسرا فرود مي آمد و در بغداد با اوحدالدين کرماني و نيز با فخر الدين عراقي ديدار کرده است. در سال 642 هجري وارد قونيه شده و در خانه شکرريزان فرود آمده و در آن زمان مولانا جلال الدين که فقيه و مفتي شهر بوده به ديدار وي رسيده و مجذوب او شد.  در سال 645 هجري شبي که با مولانا خلوت کرده بود، کسي به او اشارت کرد و برخاست و به مولانا گفت مرا براي کشتن مي خواهند؛ و چون بيرون رفت، هفت تن که در کمين ايستاده بودند با کارد به او حمله بردند و وي چنان نعره زد که آن هفت تن بي هوش شدند و يکي از ايشان علاءالدين محمد پسر مولانا بود و چون آن کسان به هوش آمدند از شمس الدين جز چند قطره خون اثري نيافتند و از آن روز ديگر ناپديد شد. درباره ناپديد شدن وي توجيهات ديگر هم کرده اند.  به گفته فريدون سپهسالار، شمس تبريزي جامه بازرگانان مي پوشيد و در هر شهري که وارد مي شد مانند بازرگانان در کاروانسراها منزل مي کرد و قفل بزرگي بر در حجره ميزد، چنانکه گويي کالاي گرانبهايي در اندرون آن است و حال آنکه آنجا حصير پاره اي بيش نبود. روزگار خود را به رياضت و جهانگردي مي گذاشت. گاهي در يکي از شهرها به مکتبداري مي پرداخت و زماني ديگر شلوار بند ميبافت و از درآمد آن زندگي ميکرد.

منبع:www.farhangsara.com

ادامه ي مطلب ...

                                              

َدلم جواب بلی می دهد صلای ترا

 صلا بزن که بجان می خرم بلای ترا

به زلف گوکه ازل تا ابد کشاکش تست

نه ابتدای تو دیدم نه انتهای ترا

تو از دریچه دل می روی و می آیی

 ولی نمی شنود کس صدای پای ترا

خوشا طلاق تن و دلکشا تلاقی روح

که داده با دل من وعده لقای ترا

هوای سیر گل و ساز بلبلم دادی

 که بنگرم به گل و سرکنم شنای ترا

شبانیم هوس است و طواف کعبه طور

 مگر بگوش دلی بشنوم صدای ترا

استاد سیدمحمدحسین شهریار علاوه بر آنکه شاعری شیرین گفتار و غزلسرایی و الامقدار است، از عارفان دلسوخته و سالکان دلباخته نیز بشمار می رود. استغنای طبع بلند شهریار آنچنان به مال و منال دنیا پشت پا می زند که به هیچ چیز جز دوست نمی اندیشد، شعله های عرفان در جای جای اشعار شهریار بر جان اهل ادب آتش می زند. کدامین سخن شناس صاحبدلی است که با خواندن این بیت تحت تاثیر غنای ذوق شهریار قرار نگیرد و مقام رضا و صبوری شهریار را در برابر دوری جانان در نیابد.

منبع:www.tebyan.net

ادامه ي مطلب ...

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران، مفتون اميني، شاعر معاصر ضمن بيان اين مطلب در گفت‌وگو با ستاد خبري كنگره بزرگداشت هشتصدمين سال تولد مولانا، گفت: منظورم از عرفان شرقي، عرفان خاور دور نيست. مولانا به واقع عارفي است متشرع كه موازي با شريعت پيش مي‌رود. بعضي‌ها مثنوي را همان تفسير قرآن مي دانند و برخي نيز معتقدند تمام رنگ‌ها و راه‌ها و سلوك عرفاني را يكي دانستن، از ويژگي‌هاي شعر و نگاه شاعر قرن هفتم هجري است.

www.ibna.ir :منبع

ادامه ي مطلب ...

می رسد ز دور دست، بوی زلف آن پری/ می روم دوان دوان، سوی آن مه دری

دیده ام ز شوق او، می درخشد و همی/ چون رسم به کوی یار، اشک ریزم و سری

                          ***

من ز عشق خود همی، سخت مستم و سزاست / "شعشعه ی این خیال زان رخ چون و ضحاست"

یار اینچنین شکست، این دل آشوب / از سر این عاشقی، ناز کشیدن جزاست  

                                                     ***

راه پر از سختی است، عشق همه هستی است/ این دل بی تاب من، بسته به این مستی است

درد دل پارساست، دیدن رویش ولی/ او چه بداند که او، نور من به رستی است

                                                                                       امیر حسین نخجوانی ( پارسا )

تذکرات:

۱. در بیت دوم سری به معنی به سرعت است که برای درست شدن وزن به اختصار نوشته شده است

۲. در بیت آخر رستی به معنی راستی بوده و برای درست شدن وزن به اختصار نوشته شده است 

دلا تویی که به لب ذکر ربنا داری/ چرا گنه کاری دل تو که خدا داری

به لعل و مذهب یارم چه سخت سر مستم /پیاله ای بده ساقی اگر وفا داری

برای دیدن یارم لدان که دل تنگم / مرا به او برسان گر تو هم سخا داری

بگو به صاحب رضوان که من گنه کارم / بهمن بکن رحمی گر مرا روا داری

به دیده اشک جاری وّ می کنم زاری / ز بهر دل داری پس تو هم مرا داری

عشق است پارسایی و آن شوق از جوانی / بگو تورا به خدا کز منم رضا داری

                                                                                         امیرحسین نخجوانی (پارسا)

این دو بیتی را تقدیم میکنم به امام بزرگوار ورهبر انقلاب اسلامی حضرت امام خمینی (ره)

آن  یار  سفر  کرده  دگر  پر  زد  و  رفت            

                                    ملک باغ صبا  شیفته  بر  سر  زد  و   رفت

ساقی رضوان مرا جام شرابی نوشاند

                                  چه نیاز است کنون او که به ما سر زد و رفت

                                                                                                   امیرحسین نخجوانی (پارسا)

ساقیا بر من ده جاه باده را / تا که اشک آلود سازم دیده را  

دیده ام از اشک و خون آلوده است / تاکنی از من رها هر کینه را

کینه و نفرت عدوی آدمیست / ره مده در خویش هرگز کینه را

تا که هر کس را تو پنداری عدو  / مر ندیدی سر نوشت غره را

ای که در اندیشه ی جان زیستی / دور کن از خویش هر بیگانه را

باده و می این همه بیهوده است / خود کنی غرق جنون مستانه را

کوششی کن تا نهی دستی به دست / پس کنی خرسند رب بنده را

گر نبودی بین ما آن کبریا / پارسا بر لب نبیند خنده را

                                                                                          امیر حسین نخجوانی ( پارسا )

عرفان معجوني شگفت‌انگيز از مكتب‌هاي مختلف فلسفي جهان است. در عرفان عقايد برهمن‌ها، بودائي‌ها، رواقيان، نسطوريان، مهريان، عقايد مسلمانان زاهد، عقايد افلاطونيان جديد و حتي نكاتي از آئين زرتشت مي‌توان يافت. از كلمه‌ي عرفان « ميستيك » يا « ميستيسيزم» يا « گنوسيسم» كه به معني «مرموز، پنهاني، مخفي» است و به فارسي «عرفان» ترجمه شده، به‌طور متداول و معمول جهان‌بيني ديني خاصي مفهوم مي‌گردد، كه امكان ارتباط مستقيم و شخصي و نزديك (و حتي پيوستن) و وصل آدمي را با خداوند، از طريق آنچه به اصطلاح: «شهود» و «تجربه‌ي باطن» و «حال» ناميده مي‌شود

ادامه ي مطلب ...